Afbeelding
Foto: Marit Jansen van Galen

“Het waren onze kinderen die vonden dat we moesten trouwen”

Gesprek van de week

Samen de liefde vieren. Je belooft elkaar trouw in voor- en tegenspoed. Een zin die voorbijkomt tijdens de gemiddelde trouwceremonie. Maar wat is het geheim achter een (lang) gelukkig huwelijk? Zes echtparen blikken terug op hun trouwdag en vertellen over de liefde voor elkaar in de jaren daarna. Hier het verhaal van Anne & Rens.


Rens (61): “Het was Anne haar jongste zoon die zei: ‘Ik zou het leuk vinden als jullie gaan trouwen, dan worden zij echt mijn broers en zussen.’ Met dat laatste doelde hij op mijn drie kinderen. Samen met Anne haar twee zoons, waren we met zeven thuis.” Anne (57): “Trouwen hoefde voor ons niet per se, we hadden het namelijk al goed geregeld toen we gingen samenwonen. We zijn echt gaan trouwen, omdat de kinderen dit graag wilden.” Rens: “En voor het feestje!” Anne: “Op een avond ben ik met een vriendin een Harley Davidson ring gaan kopen, terwijl Rens op het terras zat met vrienden. Ik ben op zijn schoot gaan zitten en vroeg hem ten huwelijk.” Rens: “Uiteraard zei ik volmondig ‘ja’.” Anne: “We zijn gek op ons huis en onze grote tuin. Het idee ontstond al snel om in de zomer hier te gaan trouwen. Toen, in 2007, was dat nog maar net mogelijk om te trouwen op een ‘bijzondere plek’.” Rens: “Onze trouwambtenaar had het zelf nog nooit gedaan, ook dat was spannend. We zijn allebei al een keer eerder getrouwd geweest, dus heel traditioneel hoefde het niet voor ons. Het thema was wit met rood en iedereen heeft zich daaraan gehouden. Een fantastisch plaatje!” Anne: “Met een kleine groep dierbaren gaven we elkaar het jawoord onder onze veranda, waar we nog steeds graag zitten. We hebben het niet vaak meer over onze trouwdag, maar kijken er wel met veel plezier op terug.” Rens: “Dat ik oud wilde worden met Anne, wist ik al heel snel. Dat is in bijna zeventien jaar huwelijk ook niet veranderd.” Anne: “We zijn open naar elkaar, geven elkaar de ruimte en praten goed met elkaar. Dat was niet altijd makkelijk met vijf jonge kinderen die verschillende gewoontes gewend waren.” Rens: “Zowel samen, als met hen hebben we altijd goede gesprekken gevoerd. Op latere leeftijd, onder het genot van een borrel, zaten we uren aan tafel te kletsen. Zowel zij als wij waarderen die momenten enorm. Maar dat praten heeft Anne mij wel geleerd. Ook wist ik al snel dat als ik met haar oud wilde worden, ik moest gaan praten. Daar ben ik Anne dankbaar voor, want het is een fantastisch mens en een verschrikkelijk lieve vrouw.” Anne: “Bij Rens kan ik volledig mezelf zijn. Wij leven een Bourgondisch leven en genieten van de kleine dingen. Op dit moment zijn alle kinderen de deur uit en zijn we zelfs al opa en oma, ook een mooie fase.” Rens: “We hebben allebei een rugzak uit onze eerdere huwelijken en daar leer je van, je leert het van elkaar te dragen.” Anne: “Het is vooral belangrijk om als partners goed te blijven praten en eens wat minder op je telefoon te kijken. En accepteren dat de ander niet perfect is.” Rens: “Perfectie bestaat niet en dat moet je ook niet willen toch?”

Tekst: Marit Jansen van Galen

Digitale krant